Cuenca

De Río Tomebamba verbindt twee werelden: aan de ene oever het koloniale stadscentrum met zijn witte kerken en rode dakpannen, aan de andere kant de modernere wijken van Cuenca. De promenade langs het water is de plek waar bewoners joggen, ontbijten op terrasjes en kinderen spelen, een ritme dat meteen duidelijk maakt hoe het leven hier verloopt.

Loop het liefst in de ochtend of vroege avond, als het licht goed is en het aangenaam koel blijft in dit Andesstadje. De route is overal vriendelijk voor fietsers en wandelaars en vraagt geen voorbereiding. Halverwege vind je cafés waar je voor weinig een goede koffie krijgt.

Pumapungo staat op de plek van een voormalig Inca-complex en combineert dat verleden met een van de beste etnografische collecties van Ecuador. Je ziet niet alleen voorwerpen en kostuums van tientallen inheemse culturen, maar ook de ruïnes zelf, toegankelijk via een tuin met inheemse planten en een kleine aviary vol tropische vogels.

En dat alles gratis. Ga op een doordeweekse ochtend als het rustig is; in het weekend trekken gezinnen uit de stad en wordt het drukker. Neem de tijd voor de binnenplaats met de Inca-muren, die zijn indrukwekkender dan ze op foto’s lijken. De museumgidsen spreken soms Engels, maar ook zonder uitleg is er veel te zien.

Parque Abdón Calderón is het kloppend hart van Cuenca. Op de banken rondom de fontein zitten schoenpoetsers, gepensioneerden en schoolkinderen naast toeristen alsof dat altijd al zo was. De Nieuwe Kathedraal en de Oude Kathedraal flankeren het plein en geven het geheel een decor dat je nergens anders zo compact vindt.

Plan er geen activiteiten omheen, dat is het punt. Een uur op een bank met een ijsje of koffie van een omliggende zaak volstaat om te begrijpen hoe Cuenca zichzelf beleeft. Op zondag is het extra levendig met muzikanten en marktkraampjes. Vroeg in de middag komt de zon het plein vol beschijnen.

De Catedral de la Inmaculada Concepción, in de volksmond de Nieuwe Kathedraal, is het blikvanger van Cuenca. De blauw-witte koepels zijn vanaf tientallen plekken in de stad zichtbaar en vormen het skyline-silhouet dat op elke foto van Cuenca staat. Van dichtbij valt op hoe groot het gebouw eigenlijk is; de bouw begon in 1885 en liep decennia door.

Wie de toren beklimt krijgt een panorama over de daken van het historische centrum en de omringende berghellingen. De trappen zijn smal en steil, dus geen optie als je hoogtevrees hebt of beperkt mobiel bent. Tickets voor de beklimming zijn los van de kerkentree verkrijgbaar aan de ingang; plan iets meer tijd dan je denkt nodig te hebben.